Stad en ommeland hebben niet altijd een geweldige verhouding met elkaar gehad. Daar zijn allerlei oorzaken voor aan te wijzen. Geografisch zou je de stad ook wel onderdeel van Drenthe kunnen verklaren en in de historie blijkt meer dan eens dat de stad een sterke regierol voor zichzelf opeist. Dat dit door de ommelanders niet altijd als gewenst wordt beschouwd is dan ook weer niet zo heel erg vreemd.

Met die stadjers hebben we trouwens steeds vaker te maken. En niet alleen omdat we als Slochteren economisch, cultureel en maatschappelijk georiënteerd zijn op de stad. Steeds vaker hebben we ook in Meerstad verband met elkaar te maken.

“Meerstad doen we samen!” Dat is de leus die vanaf het begin de grondgedachte was onder het plan. Maar ook onder de samenwerking. In eerdere instantie werd dat samen door een Groninger wethouder wat anders aangevlogen. Naar zijn idee was het verleggen van de grens de beste optie. Slochteren is daar terecht voor gaan liggen en heeft duidelijk laten weten dat het zo niet werkt.

Maar doen we daarmee ook recht aan de samen-gedacht? Wie de laatste vergaderingen van de GR heeft bijgewoond weet wel beter. Het was een ouderwets stad-ommeland beeld, met Hullie en Zullie in de hoofdrol. Onderhuids merk je dat er van alles speelt. Dat is niet goed voor de totstandkoming van Meerstad en doet ook geen recht aan de oprechte belangstelling van de GR leden uit beide gemeenten. Wanneer je verder doorpraat blijkt al snel dat er allerlei beelden zijn die nuancering vragen of direct naar het land der fabelen kunnen worden verwezen. Jammer is het alleen dat een beeld dat eenmaal leeft ook zijn eigen leven kan gaan leiden. Kortom hoe komen we van dit hullie-zullie denken af en voorkomen we een nieuw soort schieringer en verkoper twisten. Waar die twisten over gingen weten zelfs de historici ons niet met zekerheid te zeggen. Wel dat er eigenlijk alleen maar verliezers waren.