Niels Joostens

Vrijdag 21 maart 2008. (Een beeld zegt meer dan 1000 woorden.)

Donderdag 20 maart 2008.

De brandweer is een organisatie met veel vrijwilligers. Daar moeten we zuinig op zijn, want ook het brandweerwerk is alleen betaalbaar als deze vrijwilligers bereid blijven om wanneer dat nodig is hulp te verlenen. Een brandweer met alleen beroeps is eigenlijk niet te betalen. In de provincie Groningen heeft dan ook alleen de stad een beroepsbrandweer. Er verandert de komende jaren wel erg veel voor de brandweer omdat de regelgeving wordt aangepast en er in veiligheidsregio's gaat worden gewerkt. Daarover heeft de brandweercommandant de gemeenteraad de nieuwste stand van zaken gegeven. Er is nog erg weinig bekend over de uiteindelijke vorm. Wel wordt er gewerkt aan het maken van een passend model. Het is te hopen dat dit de goedkeuring van de minister zal krijgen. Vanavond heb ik weer erg veel dingen bij mogen leren vanavond. TVB's hebben voor mij zeker een functie.

Woensdag 19 maart 2008.

Gisteren heb ik de resultaten van de enquête naar verkeersveiligheid in de buurt van de Slochter basisscholen verwerkt. Het heeft even geduurd om alles binnen te krijgen. De cijfers geven denk ik wel voldoende reden om dit punt blijvend op de politieke agenda te houden. Bij de aankondiging heb ik destijds de vereniging Veillig Verkeer Nederland (VVN) niet gevraagd. Jammer, maar ik denk dat er nu een goede herkansing is. We kunnen nu vergelijken. Daarna kan ik weer verder met het maken van concrete voorstellen. Dat het nodig is hier steeds weer aandacht voor te hebben blijkt ook vandaag weer. Het Dagblad meldt opnieuw een groot aantal snelheidsovertreders in onze gemeente. Wordt vervolgt dus.

Dinsdag 18 maart 2008.

Jezelf wegcijferen en ook wel eens een keertje de minste willen zijn is voor veel mensen lastig. Er is altijd wel een maar... Ik heb gisteravond met bewondering gekeken naar de nieuwsreportage over een uitspraak van een rechtbank inzake een verkeersongeval waarbij jongeren voor het leven zijn getekend. Aan het woord was een van de ouders die aangaf de vrouw al lang te hebben vergeven. Daar is moed voor nodig en ook heel erg veel geloof. Daarover werden in dezelfde uitzending een aantal kwalificaties gebruikt die ik minder gepast vond. Juist in deze periode denken we terug aan Hem die zichzelf volledig weg heeft willen cijferen voor ons. Daarbij bestaat een mooi beeld.

Er waren eens 2 schoolvrienden die allebei rechten gingen studeren. De ene vriend had het fijn op school en haalde goede resultaten. De andere vriend had minder succes. Hij zakte voor z'n examens, moest stoppen met z'n studie en viel terug in de drank en criminaliteit.
Op een gegeven moment werd hij gearresteerd en voor de rechter gebracht. De rechter bleek echter zijn oude schoolvriend te zijn. Iedereen wachtte gespannen af wat de rechter zou doen. Zou hij in voordeel van zijn vriend rechtspreken of zou hij zijn vriendschap vergeten en zijn vriend keihard laten straffen?
Even later kwam de rechter tot een uitspraak. Hij gaf zijn vriend een flinke geldboete, de rechtvaardige straf, maar betaalde de boete zelf!
Waarom deed de rechter dat?
De verdachte was zijn oude schoolvriend! De rechter betaalt de boete zelf, uit liefde voor zijn kameraad. Je bent het er vast wel mee eens dat het heel stom zou zijn, als de vriend dit aanbod zou weigeren.

We hebben dit bekende verhaal afgelopen zomer gebruikt bij een dienst in Malawi. De praktische vertaling maakte indruk, vooral bij de Malawianen. Ik denk nog vaak terug aan die dienst. Samen in gebed, waarin Engels, Nederlands en Chichewa elkaar afwisselden. Ze hebben niet veel maar delen het weinige dat ze hebben royaal. Daar heb ik veel van geleerd.

Maandag 17 maart 2008.

Wat heb ik nodig om nog net op een 5,45 uit te komen. Ik hoor het regelmatig om me heen, niet zo verwonderlijk in een omgeving waar je resultaten worden weergegeven in cijfers. Een afgeronde 5,5 wordt op een eindlijst al snel een 6. Ik heb het idee dat het een typisch Nederlandse eigenschap is om op die manier te rekenen. Van de Duitsers weet ik dat ze erg gedreven kunnen zijn. Het onderwijssysteem zit er dan ook heel anders in elkaar. Toen ik in 2000 naar Ierland ging om daar een half jaar een uitwisselingsprogramma te volgen viel me op dat ook Ieren en Amerikanen vooral bezig zijn met het halen van "results". Het was niet mijn doelstelling, ik wilde vooral cultuur snuiven, geografisch kijken naar bevolking en landschap en ja daar had ik mijn studieprogramma met een overdaad aan sociale en fysische geografie ook wel op ingericht. Met die resultaten kwam het dan ook helemaal goed, een mooi lijstje met A-tjes en één B-tje voor English as a foreigh language. Ik heb altijd al meer taalgevoel gehad voor Duits. Calculeren doe ik soms wel op politiek gebied. Ik ben namelijk heel benieuwd of we de doelen die we in ons verkiezingsprogramma hadden staan ook realiseren. Ik ben blij dat we halverwege de rit kunnen zeggen dat we aardig op schema liggen. Het programma van de ChristenUnie kijkt vooral naar de samenleving -we doen het ten slotte ook voor de mensen-  en dat is nu eenmaal moeilijker meetbaar dan bijvoorbeeld het neerzetten van gebouwen.Toch durf ik er wel uitspraken over te doen. We staan er als gemeente weer beter voor dan een aantal jaren geleden. We hebben onszelf behoorlijke doelstellingen opgelegd. Beleid is volop in ontwikkeling, beleid komt ook tot uitvoering. Maar we verliezen daarbij de menselijke maat niet uit het oog. Trouwens iets waarmee je in de politiek of je nu onderdeel bent van coalitie of oppositie altijd rekening moet houden. Woorden worden dus omgezet in daden. Geen wonder dat ik blij ben met dit college. Ik krijg heel af en toe de indruk dat dit me kwalijk wordt genomen. Of zou dat ook calculeren zijn? Een geluk dat min en min toch weer plus wordt, ik ben alleen benieuwd wanneer!